Mostrando entradas con la etiqueta Laura Bugalho. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Laura Bugalho. Mostrar todas las entradas

miércoles, 3 de julio de 2024

#hemeroteca #transfeminismo | O Orgullo Galego: Laura Bugalho, unha activista incansable que leva media vida na batalla transfeminista

Laura Bugalho //

O Orgullo Galego: Laura Bugalho, unha activista incansable que leva media vida na batalla transfeminista

Foi a primeira sentenza xudicial dunha muller trans en Galicia e estivo a piques de ir a prisión por denunciar a unha mafia na súa loita en Inmigración.
Amanda Fernández | Galicia Confidencial, 2024-07-03
https://www.galiciaconfidencial.com/noticia/266966-orgullo-galego-laura-bugalho-activista-incansable-leva-media-vida-batalla-transfeminista

O nome de Laura Bugalho é sinónimo loita. Foi a primeira galega trans a nivel de sentenza xudicial nunha época na que tivo que había que ir en contra da Dirección Xeral de Rexistros e Notariado. "Son activista transfeminista e sindicalista", así se identifica, natural de Compostela de 60 anos que leva a metade da súa vida na batalla transfeminista. É mestra e pedagoga, especialista en intervención social e especializada en Inmigración: "A miña vida pasa por inmigración, tanto que estiven a punto de entrar na presa por unha das mafias que denunciei". Desde moi nova estivo ligada á política e encantáballe ir ás manifestacións para loitar contra a inxustiza, así recorda que con 13 anos levou "o primeiro porrazo polos grises" e dixo "se me dades leña, leña vos vou dar eu". Así comezou o seu labor como activista que perdura ata a actualidade.

De onde vén ese espírito? Conta Laura que todo xorde a raíz da súa propia experiencia vivida como muller trans. Cando saíu a súa sentenza en Galicia sentiu que tiña que abrir portas xa con conciencia colectiva, aínda sen coñecer á xente que podería ver. Os inicios aquí supuxeron non atopar un par e ter que ir ata Madrid para reunirse con xente nas mesmas ou en semellantes situacións. "Pensei que as portas que eu ía abrir de aquela, ían ficar entre abertas, cando non, pechábanse tras a miña", manifesta sobre cuestións que considera de dereito e de xustiza para o que non tiveron portas abertas. Sinala como punto de inflexión a dependencia existente da "política gobernante tanto a nivel local, autonómico ou estatal". Unha das portas que se abriu e que con 60 anos Laura valora como unha "utopía cumprida" é que existan asociacións de nais e pais de crianzas trans, como Arelas, Chrysallis ou Euforia. "Somos case 800 familias, as que acompañamos ás crianzas trans en Galicia, que é un número bastante grande", expresa con orgullo.

"Encántalles poñer nome á xente e tratarnos como doentes"
En febreiro de 2023, o Boletín Oficial do Estado (BOE) publicou a Lei Trans, unha norma pola que loitaron os colectivos LGTBIQ+ durante anos e neste Orgullo xa houbo algo de marxe para valorala. Laura considera que hai aínda moito que facer: "Falta, nomeadamente, a xente diverxente, a xente axénero, xente que non figura na lei e da que hai unha realidade cualitativamente importante, máis aló de cuantitativamente que non me interesa". Tamén revindica que está toda esa xente moza que antes das leis, polo menos aquí, tiñan menos "problemas a nivel xudicial dos que teñen agora para mudar nome e sexo" porque a lei non entrou a lexislar no tema das crianzas. Ademáis, considera que falta algo fundamental que é o carácter "universal" da norma, xa que a "poboación inmigrante residente aquí está fóra da lei, non se contempla".

Na cuestión das crianzas e no proceso está a derivación a Saúde Mental. Así, establece: "A saúde mental sempre estivo cribando as nosas vidas". Lembra que a Organización Mundial da Saúde (OMS) durante moito tempo nos DSM, que son os manuais de psiquiatría, sempre os nomeaban como doenza. "Pasamos diso a unha cousa diferente, pero seguimos aparecendo no manual, polo que calquera persoa que loite pola normalidade, por ser unha persoa auténtica pode atoparse reflectida, xa que lles encanta poñer nome a xente e tratarnos como doentes", expón.

Como está a situación actual na loita polos dereitos do colectivo? "Eu aplaudo sempre as melloras, pero temos que recoñecer que existen problemas, como a socialización nos centros de ensino tamén". Así cuestiona á Xunta: "Por máis que dixera fai pouco, nunha reunión no Observatorio Galego de Igualdade, que tiña unha enquisa na que dicía que non había ningún tipo de lesbigaibitransfobia, evidentemente hainas e son situacións moi duras para as crianzas escolarizadas". Considera que se segue andando o camiño, expresa que non está ao 100% contenta coa realidade, pero que hai que ollar cara atrás e tamén cara a outras latitudes e traballar localmente pensando globalmente: "Noutras latitudes chegar a miña idade sería imposible pola agresión".

Se tivese que dar un consello á mocidade sinala que que se sintan, que busquen a felicidade e que se apoien nas asociacións, que existen na xeografía galega "entre iguais con nenos, nenas, nenes que xa estean camiñando". É consciente pola súa experiencia que os primeiros pasos non son doados e que non sempre existe o apoio familiar, pero que as asociacións están aí. "Dinme que son a avoa destas crianzas", conta con honra.

"Moitas Lauras precisa este país"
Mencionar a frase "Moitas Lauras precisa este país", recórdalle, tal e como nos traslada, á campaña inmensa internacional que houbo de solidariedade, non só con ela, senón con todas as loitas, que ela personalmente levou. "Pensemos que a rede transfeminista xurdiu ao principio sumando palabras, era a rede trans, marica, bollo, puta, inmigrante, que despois tamén eramos capacitistas a favor dunha sexualidade, dunha aceptación da sexualidade, das persoas con capacidades diferentes, así din no Uruguai, que me gusta máis que a terminoloxía que hai por aquí en Europa", expresa. Esa frase faina viaxar a eses nove anos "intensos", sete ante o xuízo e o resto que se prolongou ata que lle caducaron os "antecedentes penais", durante uns tres anos.

Fora a decimonovena mafia que denunciara e foi "bestial". Así o relata Laura; "Nunca unha rede é dun único país, sempre teñen pés aquí tamén na nosa terra, tratábase dunha rede inmensa con 39 empresas, viceconsulados de España en Casablanca, había xente da policía de extranxería metida... Foron 78 marroquíes, homes todos, aos que acompañei a recuperar os 10.000 que lles cobraran por vir aquí, nas condicións de desamparado e desacougo".

Nas reivindicacións a nivel de inmigración sinala como utopía que "igual poida ser nalgún momento", o derogar a Lei de Extranxería, a lei orgánica 4/2000: "Se a xente realmente coñecera o contido e os regulamentos posteriores que se fixeron, veria a xenofobia en estado puro". Como exemplo destaca o que é dicirlle á xente extranxeira que acaba de chegar que ten que agardar tres anos para poder obter a autorización de residencia e traballo e "sometelas aos abusos da patronal, que é o que acontece". Desta forma manifesta: "Quen chega aos tres anos tería que levar unha medalla de ouro porque non é doado estar sen papeis e facer unha vida digna"

Queda claro quen é Laura e cales son os seus principios. Como reflexión final considera que é compañeira sempre de toda esa xente que se atopa nas marxes: "Algo que non sabe a sociedade é que nas marxes da sociedade a comunicación é moito máis limpa, máis rápida e sincera. Non queremos ocupar o centro da decisión, pero si que conten con nós polo menos para opinar en pé de igualdade". A súa inspiración recae nas transfeministas, en todas as feministas que construíron un feminismo moito "máis aberto, máis inclusivo, un feminismo que entende que a loita é unha loita social que xorde evidentemente das condicións que históricamente tiveron as mulleres". Conclúe que se suman todas esas loitas serán quen de, tal e como dicían no Foro Social Mundial en Porto Alegre, facer "un outro mundo posíbel".

sábado, 11 de junio de 2022

#hemeroteca #disidenciasexual #memoria | Historia de la disidencia sexual gallega: del jardinero que protegió a los gays en la dictadura a las Maribolheras Precárias

El Diario / Manifestación del 8 de marzo de 1983, imagen cedida por Nanina Santos //

Historia de la disidencia sexual gallega: del jardinero que protegió a los gays en la dictadura a las Maribolheras Precárias.

Un libro de la historiadora Daniela Ferrández repasa más de un siglo de historia de la “disidencia sexual” en la comunidad.
Daniel Salgado | El Diario, 2022-06-11
https://www.eldiario.es/galicia/historia-disidencia-sexual-gallega-jardinero-protegio-gays-dictadura-maribolheras-precarias_1_9065732.html

El tránsito convulso, incierto, de la dictadura a la democracia lo vivieron en Vigo. A Paola, Milena, Raquel, Violeta, Gamba y Dalia las unía el trabajo, un espectáculo en la popular sala de fiestas Riomar, en la playa de Samil. Y su condición sexual disidente. “No somos travestis, sino transexuales”, explicaban en un reportaje elaborado por el semanario ‘El Pope’. Aquella pieza periodística de 1977, firmada por Fernando Franco, supuso quizás la primera manifestación pública de la existencia de un colectivo transexual en Galicia. La recoge ‘A defunción dos sexos’, el ensayo de Daniela Ferrández Pérez cuyo subtítulo es ‘Disidentes sexuais na Galiza contemporánea’ y que recorre la memoria de quienes, desde finales del siglo XIX, “cuestionaron la norma sexual imperante”.

La crónica de Fernando Franco daba algunos detalles sobre la vida de estas mujeres. Eran emigrantes que se habían sometido a tratamiento hormonal en el extranjero y esperaban una cirugía en países como Holanda, Reino Unido o Suecia. Acababan de regresar a Galicia –Ferrández calcula que en 1976–, optimistas por la situación política. “En cinco o seis años, las cosas cambiarán en España”, afirmaba Dalia Flores unos meses después en otro periódico, ‘El Pueblo Gallego’. El caso es que los tiempos, efectivamente, estaban cambiando. Tanto que incluso lo hacían en sectores sociales inesperados. “La policía se está portando muy bien con nosotras. Porque sabe que somos personas que trabajamos”, decían al periodista, “que ni hacemos escándalo ni nos metemos con nadie. En un año no hemos tenido problemas”.

La expectativas no se cumplieron. Daniela Ferrández (Almoradí, Alacant, 1988) explica en su libro como de la victoria de la UCD de Adolfo Suárez y las Cortes constituyentes derivadas de esas primeras elecciones tras la dictadura nació una Constitución, la del 78, “que no incluyó las demandas de los colectivos homosexuales ni garantizó la 'libertad' para las transexuales”. Dos décadas tardaron los movimientos de liberación homosexual en asumir las reivindicaciones de derechos e igualdad de las mujeres trans.

Con la Transición, los primeros colectivos gais militantes o los frentes de liberación homosexual, en tensión pero a la vez con cierto apoyo de la izquierda nacionalista o comunista, comienza la tercera de las tres etapas analizadas en ‘A defunción dos sexos’ (Xerais, 2022, en gallego), la que va de 1977 a 2017. Las otras dos estudian el período de 1875 a 1936 bajo el título ‘Invertidos na Galiza de hai un século’, y la dictadura, con el epígrafe ‘Invertidos e disidentes durante o franquismo en Galiza’. “La división es producto de mi formación como historiadora. Para facilitar el estudio. Por supuesto, no es una periodización inamovible”, cuenta Ferrández, quien aduce que antes del golpe fascista del 36 la investigación resulta más difícil. La historia de Elisa y Marcela, pormenorizada por el profesor Narciso de Gabriel y objeto de un polémico filme de Isabel Coixet, es más o menos conocida. No mucho más. Ferrández se detiene en el transformismo, la transigencia del ‘entroido’ (carnaval gallego) o en la tolerancia popular con lo diferente. “La disidencia sexual ya existía, pero hay que esforzarse para identificarla”, añade.

Es precisamente esa idea de disidencia sexual el eje vertebrador del volumen. Con ella, Ferrández intenta ir más allá de la historia del movimiento LGTBI. “Esta no tendría un recorrido tan largo. Al hablar de disidencia sexual, establezco un hilo conductor entre hechos y realidades diferentes y me aseguro de no caer en anacronismos”, dice, “se trata de estudiar a aquellos sujetos que cuestionaron la norma sexual imperante en su tiempo, sin poner las distintas memorias a competir”. Así, por las páginas de ‘A defunción dos sexos’ transita la moda del transformismo escénico que, a finales del XIX, causó furor en los salones gallegos de ‘varietés’, un análisis de las condenas del Juzgado Especial de Vagos y Maleantes de León –que supervisaba el juez especial Mariano Rajoy Sobredo, padre de Rajoy Brei–, o Maribolheras Precárias, colectivo que ya en los 2000 se apoyaría en las teorías ‘queer’ para manifestaciones y acciones de calle. También la dignidad, en su día anónima, que explicita conductas de “permisividad y protección” en la ciudadanía, pese al ambiente hostil.

La comunidad y la disidencia sexual
Fue el caso de Ricardo Ramallo, jardinero municipal en A Coruña. En el año de 1944 recibió una notificación del Gobierno Civil según la cual debía abonar 150 pesetas de multa. ¿El delito? “Permitir la comisión de actos inmorales” en los jardines de Méndez Núñez, en el centro de la ciudad. El lugar, asegura Ferrández, forma parte todavía hoy “de los mapas del denominado ‘cruising’ gallego”. “A Ramallo lo multaron por no denunciar a homosexuales que se encontraban en el jardín”, ahonda, “historias como la suya nos dicen que siempre hubo personas seguras”. Incluso en épocas menesterosas. No fue el único tópico que se le cayó a Ferrández durante la elaboración del libro. “Me sorprendió ver cómo en Galicia, durante el franquismo, no había demasiadas denuncias de familiares o vecinos. En otros lugares del Estado son más abundantes”, afirma, “lo que indica que la comunidad no siempre es negativa para la disidencia sexual. Puede serlo, pero no siempre lo es”.

Eso y el tránsito son dos de las características singulares de la disidencia sexual en Galicia, según ha detectado Ferrández. Y con tránsito se refiere a que muchas de las protagonistas de ‘A defunción dos sexos’ son “personas que están en tránsito”: de la aldea a la ciudad, del espacio privado al espacio público, o a la emigración y el exilio. Las trans de Samil en Vigo, sí, pero también Teresita, “asignada hombre al nacer a finales del siglo XIX en una familia de la aristocracia urbana”. En 1898 se embarca hacia Buenos Aires, presionada por un entorno que “no aceptaba ni su homosexualidad ni que quisiera vivir como una mujer”. Sus idas y venidas entre Galicia, Argentina, Uruguay y Madrid son constantes. La pista se pierde en 1923. “Solo nos queda de ella su descripción como un hombre que se vestía siempre de mujer, que tenía facciones femeninas y que frecuentaba la Zarzuela acompañada de 'alegres muchachos”, escribe Ferrández. ‘A defunción dos sexos’ es un libro repleto de vidas e historias, de rebeliones microscópicas y de organización para el cambio colectivo. Las disidentes eran, al fin y al cabo, “las perseguidas y apartadas, relegadas a los márgenes, sancionadas, apresadas durante décadas”.

Daniela Ferrández es historiadora de formación y profesión. Aunque estudiada en Alacant, su tesis la redactó en Galicia, y trataba sobre el clientelismo político. Fue durante su elaboración cuando salió del armario como mujer trans y comenzó a involucrase en el activismo LGTBI. “Sentí la necesidad de pesquisar en el pasado del movimiento. No está tan trabajado, existe un silencio al respecto en Galicia, que tampoco aparece en historias a nivel estatal”, comenta. Una beca de la Deputación da Coruña le proporcionó las condiciones materiales para la investigación de este proyecto, que desarrolló en archivos, hemerotecas, en entrevistas. Y aunque la materia nunca se había tratado de forma tan global como en esta ocasión, siempre sin perder de vista algunos textos pioneros: los de Carlos Callón sobre homosexualidad en la literatura medieval galaico portuguesa, Narciso de Gabriel y la aventura de Elisa y Marcela, o la reconstrucción de los movimientos de liberación homosexual por Antón Lopo.

“Queda claro también en este trabajo”, afirma en el epílogo, “que cuando las disidentes sexuales se organizaron, siempre lo hicieron de un modo transversal, llegando más allá de su propia parcela. El cambio y la conquista de derechos se entendió en colectivo, como parte de la lucha por la democracia, por el feminismo y por la igualdad”. El libro de Ferrández, historiadora preocupada por la transferencia social del conocimiento y la investigación, es además una contribución a la construcción de la memoria democrática. “La memoria democrática, de la que forma parte la memoria de la disidencia sexual, nos beneficia a todos, no solo a la academia”, concluye. La última palabra de ‘A defunción dos sexos’ la cede a la histórica activista trans y sindicalista Laura Bugalho: “Nosotras estamos en todas las luchas y estamos por todas, pero hay una cosa que para mí es primordial en cualquier lucha y es anterior a todo. La cuestión de clase”.

domingo, 2 de febrero de 2020

#hemeroteca #trans | Laura Bugalho: "A unha nena trans diríalle que loite por ela, polas que veñan, e pola felicidade"

Imagen: Diario de Pontevedra / Laura Bugalho (i)
Laura Bugalho: "A unha nena trans diríalle que loite por ela, polas que veñan, e pola felicidade".
Pinto e Maragota celebra un novo congreso arredor da diversidade sexual nas aulas. Activistas como Laura Bugalho, avogadas, médicas e educadoras participaron no encontró.
Sara Vila | Diario de Pontevedra, 2020-02-02
https://www.diariodepontevedra.es/articulo/pontevedra/nena-trans-dirialle-loite-ela-polas-venan-pola-felicidade/202002021229151071596.html

O dereito a unha vida feliz. Nin máis nin menos. Nesa petición poderían resumirse as reclamacións e demandas que se expuxeron este sábado no segundo congreso sobre diversidade sexual nas aulas, organizado por Pinto e Maragota e titulado ‘A diversidade sexual e de xénero nas aulas. Materia pendente?’. "A unha nena trans diríalle que loite por ela, polas que virán e, sobre todo, pola felicidade. Nesta vida, que é moi curta, temos que ser felices". Así reivindica Laura Bugalho, histórica do activismo trans en Galicia que este sábado participou nunha mesa redonda do citado congreso xunto a representantes de diferentes xeracións de persoas trans, o dereito a ser en liberdade, seguridade e tranquilidade.

"É importante que se celebren estes congresos pola visibilización. A visibilidade dá unha certa tranquilidade. Ou alomenos debería dala, aínda que os tempos que corren indican que hai que estar alerta polas fobias", sinala Bugalho, que recorda tamén a importancia de que as institucións recoñezan o labor de persoas e movementos que contribúen a ter unha sociedade diferente, mellor, "viva e feliz". Ademais, advirte do risco de perder dereitos e critica as pretensións de certos sectores sociais de "recuar".

Porén, si recoñece que duns anos a esta parte se ten camiñado moito na boa dirección. "O que ocorre agora coas crianzas trans era unha utopía para as que temos máis anos", recorda.

Sobre as esixencias e peticións que máis urxen para o colectivo trans, explica que só quere "que nos deixen tranquilas". "Non contaxiamos, ideoloxicamente representamos todo o que hai na sociedade e só buscamos vivir as nosas vidas coa maior felicidade posible", indica. Deste xeito, sinala sectores sociais que, malia os avances, continúan a dificultar o día a día das persoas trans. Refírese directamente ao ámbito médico e educativo. "Isto é algo que me produce moita dor. A clase médica aínda é hostil e o tratamento nas aulas depende moito das capacidades, aptitudes e actitudes da docencia", explica.

Por outra parte, Bugalho reivindica o papel das mulleres trans dentro do movemento feminista. "O xénero é un construtor social, educativo, incluso relixioso. Creo que o temos que deconstruír. As trans somos capaces de deturpalo, quitarlle toda a valía, rompendo o binomio home-muller, creamos novos suxeitos dentro do feminismo e loitamos contra o xénero en canto a roles. A ver se iso queda claro. Nós non estamos a reproducir os roles, en todo caso xogamos con eles e quitámoslles toda a valía como axiomas", sentencia.

Ademais da presenza de Bugalho, que compartiu mesa con Marcos Ceive e Rihanna Currás, na cita de este sábado participaron a concelleira de Igualdade, Paloma Castro, cunha ponencia titulada ‘Deixar de mirar cara a outro lado’ e na que presentou os resultados da enquisa sobre LGTBIfobia realizada nos centros de Ensino Secundario e FP da cidade. A continuación interviron a pediatra Inés del Río e a activista LGTBIQA+ e licenciada en Dereito Ada Otero, que abordaron a vertente ética da diversidade de xénero na infancia e a adolescencia e os aspectos máis relevantes no eido legal, respectivamente.

Neste sentido, Otero explicou algunas das deficiencias da lei, así como do protocolo de actuación con menores trans en centros educativos, que, segundo un estudo levado a cabo polo Concello de Pontevedra, non se activa na meirande parte dos casos da cidade. "Ese protocolo prioriza os desexos dos pais sobre os dos fillos e sinala que o profesorado ten que comunicar aos pais calquera expresión de xénero fóra da heteronormatividade, o que supón a creación dunha especie de policía do xénero", apunta a avogada.

Neste sentido, Otero explica que os protocolos deben servir como ferramentas cando se producen estes casos, pero que o fundamental é a formación do profesorado.

Na cita deste sábado houbo tamén unha mesa redonda sobre casos de éxito no tratamento da diversidade sexual nas aulas cos exemplos de varios centros e unha proxección do documental ‘Noite irisada’. O broche final púxoo o músico e activista trans Viruta, coa charla concerto ‘Normal é un programa da lavadora’.

Brais Fernández, mozo trans: "A dirección do instituto negábase a cambiar o meu nome das listas"

«Puf...!". É a resposta de Brais Fernández, de 17 anos, cando lle preguntan polo papel do seu centro educativo durante o seu proceso de transición. "Non quixeron dar charlas informativas sobre o colectivo trans, e iso que ata eu mesmo me ofrecín a dalas, e a dirección negábase a cambiar o meu nome das listas de alumnado", conta o mozo. Así, Brais aparecía nas listas do centro co seu nome anterior. Estivo nesta situación entre os meses de setembro, a principios de curso, e abril, cando lle entregaron o seu novo DNI.

Brais relata unha serie de episodios que fan máis difícil que un mozo ou moza trans saia do armario e inicie a transición social para que as amizades, a familia e o resto de persoas do seu entorno acepten a súa identidade. "No meu caso, non foi tan preocupante a actitude dos meus compañeiros, xa que a maioría deles aceptárono ben, senón do profesorado, que en moitas ocasións ten comportamentos moito peores, aínda que poida sorprender", explica o mozo.

Brais saíu do armario hai case dous anos. A transición ante a súa familia foi fácil, porque amosou o seu apoio dende o principio. Non pode dicir o mesmo dos seus profesores e, cando recorda o cambio, defíneo como unha etapa "bélica" no centro. "Eu tiña uns pais que estaban ao meu lado, pero estou seguro de que se non o fixesen, no instituto tampouco tería atopado apoio", explica.

Denuncia tamén a falta de clases de educación sexual nos centros educativos e que sempre estean enfocadas nas enfermidades de transmisión sexual ou na colocación do preservativo, pero que obvian cuestións como a diversidade sexual ou a afectividade. "Son charlas que van dirixidas a persoas cis hetero, e hai moita xente que non o somos, polo que temos que buscar a información noutros lugares", apunta. Así, critica que os centros só ofrezan estes contidos cando hai unha persoa trans nas aulas e non antes, o que ofrecería referentes e información a quen vive no ‘armario’.

Por outra parte, lamenta tamén que haxa certos partidos políticos que queren controlar os contidos nos centros educativos. "É ilóxico pedir que se poña un pin parental para non adoutrinar aos nenos e nenas, cando en realidade iso supón ocultar información aos menores para que eles formen as súas opinións", conta Fernández.

martes, 7 de junio de 2016

#hemeroteca #activismo | La activista Laura Bugalho pacta con la Fiscalía 11 meses de prisión por falsedad documental para ayudar a inmigrantes

Imagen: InfoLibre / Laura Bugalho
La activista Laura Bugalho pacta con la Fiscalía 11 meses de prisión por falsedad documental para ayudar a inmigrantes.
Denuncia que fue detenida tras sacar a la luz la trama investigada en la 'operación Peregrino' y que ha sufrido una venganza. Ha sido recibida por una concentración de apoyo a la puerta del juzgado.
InfoLibre, 2016-06-07
http://www.infolibre.es/noticias/politica/2016/06/07/la_activista_laura_bugalho_pacta_con_fiscalia_meses_prision_por_falsedad_documental_para_ayudar_inmigrantes_50885_1012.html

La activista Laura Bugalho llegó a un acuerdo este martes con la fiscalía para aceptar una condena de 11 meses de prisión por falsedad documental que realizó con el fin de ayudar a la regularización de personas inmigrantes.

Una numerosa protesta se concentró este martes a las puertas de los juzgados de Santiago en apoyo a esta activista en el marco de un proceso que se remonta a 2009, cuando fue detenida, según denuncia Bugalho, tras sacar a la luz una trama para introducir personas inmigrantes en el país de forma irregular a cambio de dinero en la denominada operación Peregrino, informa Europa Press.

A partir de ahí, tuvo lugar un dilatado proceso que la afectada siempre achacó a una "venganza", que incluso fue archivado en 2013, pero que después de ser recurrido por la Fiscalía llegó a este martes con una petición de cárcel de más de tres años.

Así, tras llegar a un acuerdo de 11 meses de cárcel –no ingresará en prisión– y 750 euros de multa –cinco euros durante cinco meses–, Bugalho ha sido recibida a la entrada del edificio judicial de Fontiñas con una gran ovación y al grito de: "Se tocan a Laura, tócannos a todas". Entre ellos, decenas de amigos, compañeros, miembros de varias asociaciones como Marcha Mundial das Mulleres, junto a representantes de diversos partidos como el BNG o Anova, y sindicatos como la CIG y CUT, que llevaban concentrados desde primera hora de la mañana.

Con megáfono en mano, una emocionada Laura Bugalho ha dado cuenta del acuerdo por el que no ingresará en prisión y en el que no tendrá que enfrentarse a juicio oral.

"Ya bastaba, sabemos que hay una represión generalizada, que todas de alguna manera sufrimos la injusticia de la mal llamada Justicia; pusimos fin a estos siete años, quedaron en 11 meses de condena penitenciaria que no voy a cumplir", explicó a la puertas del juzgado rodeada de personas en su apoyo y mientras un cordón policial protegía la entrada de los juzgados.

"Laura se vio metida en esta vorágine por ayudar a los demás"
Por su parte, la abogada de Bugalho, Mari Luz Canal, señaló que "el acuerdo consiste en reconocer que Laura es una persona muy solidaria, que pudo haber cometido a lo mejor algún error de bulto, pero por ayudar a los demás, lo sabe el fiscal, lo sabe el juez y lo saben todos".

Así, Mari Luz Canal recordó que este juicio "vino como consecuencia de que esta mujer destapó 19 tramas de tráfico de migrantes y de prostitutas". "Esto es como una amenaza, un poco de aviso a navegantes de cuidado dónde te metes", sostiene.

En esta línea, la abogada remarca que este proceso "duró demasiados años" y se busca "terminar de una vez" y "evitarle a Laura el sufrimiento de un juicio oral, cuando no es una delicuente, ni una persona que haya falsificado nada con propósito de beneficiarse de nada". Un acuerdo en el que se le aplicó un atenuante de dilaciones indebidas.

En este caso también se ha condenado a otra persona en los mismos términos que a Laura Bugalho por falsedad documental, según explicó la abogada.

"Todo el mundo sabe quién es Laura, una persona supersolidaria que solo piensa en ayudar a los demás y que se vio metida en esta vorágine por ayudar a los demás", valoró Canal.

"Lo único que hacemos es construir"
Asimismo, Laura Bugalho señaló que "hablaban de que el juicio se podía suspender" porque varias de las personas denunciantes "están en rebeldía", las "compañeras inmigrantes" que "hicieron bien" en "marchar". "¡Qué van a esperar por esta Justicia y por esta Ley de Extranjería!, ¿a que las jodan más?, no, hicieron muy bien", clamó esta activista LGTBI.

Su intervención con el megáfono –que fue interrumpida por los gritos de los manifestantes de: '¡Ningunha persoa é ilegal!'– prosiguió denunciando una "amenaza" que recibió de un policía de que: "Si no entro de esta (en la cárcel), entro en la siguiente". "Si entro con problemas es porque alguien uniformado me puso problemas antes, que no entro yo porque sí, no tengo ganas de inmolación o de líos", dejó claro.

"¡Basta ya, que nos dejen en paz, nosotras lo único que hacemos es construir y construir!", finalizó en su toma de la palabra Laura Bugalho.

Todo ello, después de que Laura Bugalho haya recibido una multitud de apoyo a lo largo de estos meses, con una campaña en redes sociales bajo el lema: 'Moitas Lauras precisa este país'.