#hemeroteca #nobinarie | La lucha de Ed Rojas para ser una persona no binaria en su título universitario: "Es discriminación institucional"

Concentración en EHU apoyando a Ed Rojas //

La lucha de Ed Rojas para ser una persona no binaria en su título universitario: "Es discriminación institucional"
La emisión del título de máster de Ed Rojas en la Universidad del País vasco (UPV/EHU) se encuentra bloqueada, debido a que desde la Universidad argumentan que el Ministerio de Universidades de España no reconoce la categoría. “Desde entonces mi vida y mi carrera se encuentran paralizadas”, lamenta
Maialen Ferreira | El Diario, 2025-06-15
https://www.eldiario.es/euskadi/lucha-ed-rojas-persona-no-binaria-titulos-universitarios-discriminacion-institucional_1_12384197.html

Ed Rojas responde a la videollamada con este periódico pasadas sus 09.00 horas. Se encuentra en Colombia tras pasar una estancia académica en Euskadi en el año 2022, cuando cursó el máster en Estudios Feministas y de Género en la Universidad del País Vasco (UPV/EHU) gracias a la beca de la Fundación Carolina. Cuando regresó a su país, actualizó su cédula de ciudadanía y pasaporte, ejerciendo un derecho reconocido legalmente en Colombia desde 2022: el de registrar el marcador “NB” (no binarie) en los documentos de identificación oficiales. Sin embargo, cuando trató de actualizar su título universitario en la UPV/EHU para que constara que era una persona no binaria, le sorprendió la negativa. “Muchas veces consideramos que España o Europa están más adelantadas en cuestión de derechos que América Latina, pero en este caso no es así”, reconoce Ed, persona travesti no binaria.

El derecho a ser reconocide como persona no binaria en Colombia, es un derecho reafirmado por la Sentencia T-033 de 2022 de la Corte Constitucional, la cual reconoce que las identidades no binarias existen y deben ser protegidas. La Corte dejó claro que el desconocimiento de estas identidades por parte del Estado o sus instituciones constituye una forma de “violencia y trato indigno, que atenta contra el principio de dignidad humana, el libre desarrollo de la personalidad y la igualdad real y efectiva”.

Para defender esta cuestión, la semana pasada asociaciones LGTBIQ+, feministas y de migrantes, además de estudiantes y profesores de la UPV/EHU denunciaron el caso de Ed Rojas. “El pronunciamiento de la Corte Constitucional en la Sentencia T-033 no es solo una recomendación local: es un recordatorio de que la identidad de género no puede seguir siendo tratada como una excepción, ni como un problema administrativo. Es un mandato para todos los Estados, especialmente cuando existe cooperación internacional, movilidad académica o vinculación de estudiantes de otros países. Desconocer un derecho reconocido por otro Estado —en este caso, el colombiano— implica una afectación directa a la persona y puede constituir una forma de transfobia institucional”, argumentaron.

Aunque Ed notificó a la Universidad, valiéndose de la ley de su país, el cambio de nombre y marcador de género para actualizar su título de máster, la emisión del título y su correspondiente certificación suplementaria se encuentra bloqueada, debido a que el Ministerio de Universidades de España no reconoce la categoría NB y mantiene un sistema binario de registro que obliga a clasificar a las personas únicamente como “masculino” o “femenino”. “Desde entonces mi vida y mi carrera se encuentran paralizadas. Si quiero solicitar un empleo público o estudiar un doctorado debo mostrar mi título de máster y a día de hoy no lo tengo. Cuando me preguntan por esta cuestión no sé cómo explicarlo. Está siendo un proceso muy duro y frustrante”, reconoce.

Si quiero solicitar un empleo público o estudiar un doctorado debo mostrar mi título de máster y a día de hoy no lo tengo. Está siendo un proceso muy duro y frustrante

“Esta negativa ha tenido graves consecuencias en la vida personal, profesional y académica de Ed, al impedirle el acceso a documentos fundamentales para ejercer su carrera, postularse a oportunidades laborales o académicas, y hacer valer su formación en contextos nacionales e internacionales. Se trata, además, de una forma de discriminación institucional que no puede justificarse por meras limitaciones técnicas o normativas. Negar el derecho a titularse por el hecho de ser una persona no binaria es una forma de exclusión y violencia cisnormativa. Es importante recalcar que la negación de un marcador no binario en documentos oficiales o registros académicos no es una falla técnica: es una expresión del cisexismo estructural que sigue rigiendo las instituciones. Y este cisexismo opera en clave de exclusión, pero también en clave de desigualdad”, denunciaron en la protesta a favor de los derechos de Ed en la que exigieron “la inmediata emisión del título de máster de Ed Rojas, respetando los datos legales reconocidos por el Estado colombiano y que el Ministerio de Universidades de España reconozca los documentos oficiales extranjeros que contemplen identidades no binarias”.

Desde la Universidad del País Vasco (UPV/EHU) alegan que se trata de una decisión del Ministerio de Universidades y que es un paso que legalmente debe dar dicha institución. “Hay que diferenciar entre el cambio de nombre en un título oficial o que aparezca sin género o con género no binario. Nosotros queremos posibilitar también esa opción, pero a nivel Estatal no está permitido. Nuestro protocolo nos permite cambiar el nombre de una persona trans en los documentos administrativos y a nivel informático también estamos dando pasos para que no sea obligatoria la casilla de nombre en las inscripciones”, explica a este periódico Maggie Bullen, la directora de Igualdad de la Universidad pública vasca.

No obstante, para Ed estas palabras no son suficientes y se ha puesto en contacto con un abogado para tomar medidas legales si la solución no se resuelve. “Desde la Universidad aseguran que no pueden hacer nada, pero son ellos quienes han tenido interlocución con el Ministerio de Universidades. A día de hoy no he recibido ningún documento del Ministerio que justifique por qué no es posible que se me reconozca mi derecho a ser una persona no binaria. Me ha dicho que existen precedentes de casos de personas con una problemática similar y que desde ahí podemos conseguir lo que es justo. Es muy complicado poner el cuerpo y está siendo bastante agotador, peor soy consciente de que tengo muchos apoyos, incluso en la distancia y tengo esperanza para lograrlo”, concluye Ed.

Existen antecedentes en España en relación con los derechos de las personas no binarias, como el caso de Andrea Speck, que tras una batalla judicial cinco años en 2024 consiguió que en el Registro Central de Extranjeros, donde se recopilan todo tipo de datos de personas extranjeras que residan o hayan residido en España, le registraran como 'sexo indefinido'. A partir de ahí, el género X o indefinido aparece en las tarjetas de identificación de extranjeros que expide Interior. 

Al ofrecer una opción específica como «no binario» o similar, se facilita un trato más inclusivo y personalizado, respetando la identidad y/o expresión de género de cada individuo

El pasado mayo Sumar presentó una Proposición de Ley en el Congreso que busca el reconocimiento de los derechos de las personas intersexuales y no binarias con la posibilidad de contar con una tercera casilla en los documentos oficiales. “El reconocimiento de la identidad y/o expresión sexual o de género en el Registro Civil, con base en la inclusión de una tercera casilla de sexo que se denomine no binaria o similar, permitiría a las personas no binarias tener una opción formal para identificarse legal y administrativamente. Actualmente, la falta de esta opción puede dar lugar a discriminación y situaciones de abuso, ya que los documentos oficiales que no reflejan la identidad y/o expresión sexual o de género de estos colectivos dificultan el acceso a servicios públicos, la denuncia de violencias y la protección efectiva frente a situaciones de vulnerabilidad”, sostiene la propuesta.

“La inclusión de una tercera casilla es crucial para garantizar que las personas no binarias puedan acceder a servicios médicos, educativos, laborales y sociales de manera adecuada. En algunos casos, la falta de esta tercera casilla provoca dificultades significativas al interactuar con instituciones oficiales, especialmente en áreas esenciales como la salud, la educación o los trámites legales. Al ofrecer una opción específica como «no binario» o similar, se facilita un trato más inclusivo y personalizado, respetando la identidad y/o expresión de género de cada individuo y promoviendo un entorno más justo e igualitario para todos”, detalla el documento, que incluye la modificación de 15 artículos de la Ley 4/2023 para la igualdad real y efectiva de las personas trans y para la garantía de los derechos de las personas LGTBI, la conocida como Ley trans, para que tenga en cuenta los derechos de las personas no binarias e intersexuales.

La ley propuesta por Sumar introduce además una disposición que establece un plazo de un año para que todas las administraciones públicas implementen las medidas que contempla el texto, que deberá contar con al menos la mayoría simple de la cámara para empezar a tramitarse en el Congreso.

#hemeroteka #feminismoa #berdintasuna | Euskal Herriko antropologia feministaren aitzindaria

Teresa Del Valle ikerlari eta antropologoa //

Euskal Herriko antropologia feministaren aitzindaria
XI. Hondarribia Berdintasunaren Hiria sarietan Teresa Del Valle ikerlari eta antropologoa eta haren ondorengoak omenduko dituzte. Gaur izango da ekitaldia, 18:30ean, Itsas Etxean.
Ane Mendizabal Sarriegi | Bidasoko Hitza, 2025-05-30
https://bidasoa.hitza.eus/2025/05/30/euskal-herriko-antropologia-feministaren-aitzindaria/ 

Hondarribia Berdintasunaren Hiria saria berdintasunaren alde ari diren pertsonak eta taldeak saritzeko sortu zuen Jaizkibel konpainiak 2015ean, eta egun «toki guztietan» berdintasunaren alde pausoak ematen ari direla ikusaraztea du helburu. Gaur arratsaldean egingo dute XI. ekitaldia, eta bertan, Teresa Del Valle (Donostia 1937-2025) ikerlari eta antropologo feminista eta haren ondorengoak [Antropologia Feminista Ikerketa Taldeko (AFIT) kideak] omenduko dituzte. Del Valle antropologia feministaren aitzindaria izan zen Euskal Herrian, eta haren ondorengoek irmo heldu diote hark zabaldutako bideari.

Handia da Del Vallek utzitako ondarea. Haren obra osoaz gain, hainbat kontzeptu ere garatu zituela azaldu du AFITeko kide Maggie Bullen antropologoak. «Pertsona baten memoriak lantzerakoan mugarriak ezartzea gustatzen zitzaion. Bizitzako momentu klabeak jakin behar genituela zioen». Beraz, harengandik ikasitakoari jarraiki, ikerlari eta antropologo euskaldunaren ibilbideko mugarriak nabarmendu ditu Bullenek.

Bilbon jaio zen arren Donostian egin zuen bizitzaren zatirik handiena. Horren aurretik AEBetara joan zen, Historia eta Antropologia ikastera. Hawaii haren bizitzako mugarri garrantzitsua izan zen, eta handik Mikronesiara joan zen lekuko lana egitera. «Orduko hartan oso jende gutxik egiten zuen halako lan etnografikoa eta izandako esperientzien bidez gizarte antropologia eta antropologia feminista deskubritu zituen».

Trantsizio garaian itzuli zen Donostiara, Euskal Herriko Unibertsitatea hasi berri zen garaian. Antropologia sailik existitzen ez zenez, Filosofia fakultatean sartu zen eta pixkanaka-pixkanaka, beste pertsona batzuekin, gizarte antropologia eta antropologia feminista ezartzen joan zen.

Ikerlanak
Del Vallek eta haren taldeak ikerlan ugari garatu zituzten. ‘Mujer vasca. Imagen y realidad’ da haien ikerlan ospetsuenetakoa, euskal emakumeei buruzko lehen ikerlan «potentea» izan zelako.

Bullenek «lan kolektibo» bat izan zela zehaztu du, «izan ere, askotan jendeari taldea aipatzea ahaztu egiten zaio, eta hori oso garrantzitsua zen Teresarentzat». Historian zehar emakumeak ez dira errekonozituak izan egin dituzten ikerketa lan eta ekarpen horiek guztiengatik, eta horregatik, haren irakaskuntza feministan «genealogia» asko nabarmentzen zuela azaldu du AFITeko kideak. «Nondik eta norengatik ikasten dugun errekonozitu beharra dagoela uste zuen».

Jose Miguel Barandiaran eta Julio Caro Baroja garaiko figura handiak izan ziren, «eta, hara non, Teresa Del Valle bere ekipoarekin zerbait berritzailea proposatzen hasi zen». Aipatutako ikerlanean euskal matriarkatuaren teoria aztertu zuten. Hirian, baserrietan eta kostaldean euskal boterea neurtu, eta Barandiaranek eta beste hainbat antropologok defendatutakoaren kontrara, egiaztatu zuten euskal emakumeek ez zutela beste leku batzuetan baino botere gehiago izan.

Ondorio horiek «nahiko polemikoak» izan zirela azaldu du Bullenek, baina jaso zituen kritika guztiei «indartsu» aurre egin ziela: «Oso argi zituen gauzak eta oso talde ona zuen. Kritikarekin hazi egin zen, indartsuago egin zuten, eta egiten ari zenaren garrantziaz ohartu zen».

Del Valle, gainera, «oso entzule ona eta arretatsua» zela azaldu du, eta «dena oso interesgarria» iruditzen zitzaiola. Hala, Alardearen afera hasi zenean harengana jo zuen Bullenek. «Gaia nola ulertu galdetu nion, eta antropologia feministatik landu beharrekoa zela esan zidan». Alardea ikertzeko talde bat osatzen lagundu zien orduan eta argitaratutako lanak [‘Tristes espectáculos: las mujeres y los Alardes de Irún y Hondarribia’] herri askotako jaiak birplanteatzeko ate bat zabaldu zuen.

Del Valleren ustez aferak mugarekin zuen zerikusia. «Europan sartu ginenean aduanak desagertu eta jendeak lana galdu zuen. Etorkizunera begira ezegonkortasuna sortu zen eta zenbaitek Alardeari heldu ziotela zen bere tesia». Horregatik, berarentzat gatazka hau mugarri bat izan zen Euskal Herriko mugimendu feministan.

#hemeroteca #feminismoa | Dolores Juliano Corregido omenduko dute Emakumeen Etxean

Dolores Juliano //

Dolores Juliano Corregido omenduko dute Emakumeen Etxean
Antropologo feminista izan zen Juliano. Oles ekitaldia ekainaren 4an (asteazkena) izango da, arratsaldez.
Oarso Bidasoko Hitza, 2025-04-30
https://bidasoa.hitza.eus/2025/05/30/irun-emakumeen-etxea-omenaldia-dolores-juliano/

Irungo Udaleko Berdintasun arloak, EHUko Antropologia Sozialeko Fakultatearekin batera, topaketa bat antolatu du, Dolores Juliano Corregido (Argentina, 1932 – Bartzelona, 2022) antropologo feministari omenaldi bat egiteko. Ekitaldia datorren asteazkenean izango da, ekainaren 4an, 18:30etan hasita Emakumeen Etxean. ‘Trebetasunen jokoa, badakitenak eta beste harribitxi batzuk’ izenburua izango du aitortza ekitaldiak. Sarrera librea izango da toki guztiak bete arte.

Maggie Bullen eta Katia Reimberg adituek parte hartuko dute topaketan. “Dolores Julianoren obraren aurkezpen bat egingo dute bere lanen zenbait pasarte irakurrita eta horien inguruan hausnartuta eta elkarrekin aztertuta. Era berean, uda honetan EHUk antolatu duen ‘Dolores Juliano eta emakumeen erreibindikazio inplizituak (eta esplizituak ere bai)’ ikastaroan sakon aztertuko diren gaiak aipatuko dira”, zehaztu dute Berdintasun arlotik.

#hemeroteka #berdintasuna #unibertsitateak | Maggie Bullen: «Berdintasunerako Zuzendaritzan aniztasunaren ikuspegitik egin behar dugu lan, ahots guztiak kontuan hartuz»

Maggie Bullen EHUko Berdintasunerako Zuzendaritzako burua //

Maggie Bullen: «Berdintasunerako Zuzendaritzan aniztasunaren ikuspegitik egin behar dugu lan, ahots guztiak kontuan hartuz»
Euskal Herriko Unibertsitatean zer kezka eta arazoa dagoen jakin nahi du Maggie Bullen Berdintasun zuzendari berriak. Haren irudiko, lan «konplexua» izanen da, baina ziur da elkar hartuta aurre eginen diotela.
Isabel Jaurena | Berria, 2025-03-30
https://www.berria.eus/euskal-herria/berdintasunerako-zuzendaritzan-aniztasunaren-ikuspegitik-egin-behar-dugu-lan-ahots-guztiak-kontuan-hartuz_2139429_102.html

EHU Euskal Herriko Unibertsitateko Berdintasun zuzendari izendatu berri dute Maggie Bullen (Nedging, Suffolk, Erresuma Batua, 1964). Datozen sei urteetarako erronka anitz dituela azaldu du: indarkeria matxistari aurre egitean biktimei lehentasuna ematea, eta, aldi berean, ikasleen eskaerak aintzat hartzea; 2018an ondutako protokoloa berritzea; edota unibertsitateko irakasle, ikasle eta administrazioko langileak ezagutzea. Ziur da prozesu horretan bidelagun izanen duela inguruan duen sare feminista.

G. EHUko Berdintasunerako Zuzendaritza 2006an sortu zen, eta ia hogei urte geroago hartu duzu gidaritza. Nola jaso duzu albistea?

Sorpresaz. Ustekabean eta bertigo pixka bat sentituz hartu nuen, banekielako ardura handia dela. Azken urteotan bi kargu hartu ditut: bata sailburu gisa, eta bestea dekanotzan. Horregatik, buruan nuen unibertsitatean egingo ditudan azken urteetan ikerketan egongo nintzela.

Halere, aldi berean ohore handia izan da egindako lana horrela aitortzea. Oso babestuta eta indartuta sentitu naiz unibertsitatean daukadan sare feministaren aldetik; eta horregatik, proposamena egin zidatenean ez nuen sentitu nire ardura bakarrik izango zenik, sarean elkarrekin egingo genuen zerbait izango zela sentitu nuen. Izan ere, sare horren laguntza jasoko dudala pentsatu nuen.

G. Adierazi duzu zure kezka handienetako bat dela sare sozialetan zabaltzen diren mezu matxisten eta arrazisten hazkundea, eta hezkuntza arlora ere iristen ari direla. Nola ikusten duzu unibertsitatea?

Hezkuntzan dagoen egoera kezkagarria da; gizartean, orokorrean, egoera kezkagarria den bezainbeste. Gero eta salaketa gehiago daude gizartean zein unibertsitatean, emakumeok ez gaudelako prest lehen jasaten genituen hainbat gauza jasateko; edo, agian, lehen [salaketa baten egiten zenean] erantzuna ez zelako behar bezalakoa. Egia da gaur egun ere ez dela behar bezalakoa, baina, halere, erantzun gehiago dago; ez erasoak handitzen ari direlako, baizik eta ageriago gelditzen direlako. Baliabide gehiago bideratzen ari gara horretara, bai unibertsitatean eta baita gizartean ere.

G. Hain zuzen, azken hilabeteotan EHUko hainbat irakasle salatu dituzte ikasleek, beren jarrera matxistengatik eta arrazistengatik. Zer-nolako garrantzia du unibertsitateak irmo erantzuteak horrelakoei?

Unibertsitateak lehentasuna ematen dio horrelakoei erantzuteari. Genero indarkeriaren salaketaz ari garenean, askotan unibertsitatearen aldetik erantzuna dago, baina ez da ikusten: biktimak artatzea eta horiek babestea delako lehentasuna. Prozesua motela da, gainera. Kasuak hedabideetan ateratzen ez badira ere, lan asko dago atzean: saileko talde teknikoa eskarmentu handikoa da, eta lan fina egiten du. Halere, tentsio puntu bat ere badugu: biktima babestu eta ondo lan egin nahi dugu, eta, aldi berean, ikasleek eskatzen digutenari erantzuna eman. Oreka bilatu behar dugu.

G. Horiei erantzuteko protokoloa berritu behar dela uste duzue?

Hori da gure lehentasun nagusietako bat, bai. Sei urtez indarrean egon da protokoloa, eta gauzak aldatzen ari diren honetan berrikusi behar dugu. Izan ere, protokoloan aniztasunaren kontua txertatzea erronka handia da. Gizonen eta emakumeen arteko berdintasunaren alde lan egin dugu, LGTBI eskubideak lantzen ere urteak daramatzagu, baina oso gutxi egin dugu arrazakeriari aurre egiteko, adibidez. Hortaz, Berdintasunerako Zuzendaritzan aniztasunaren ikuspegitik egin behar dugu lan, ahots guztiak kontuan hartuz. Generoaren kontzeptua bera landuz, eta bestelako ahotsak ere aintzat hartuz: pertsona arrazializatuak, dibertsitate funtzionala dutenak edota adin guztietako jendea. Gai izan behar dugu horiek guztiak kontuan hartzeko, aniztasun hori aintzat hartzeko.

Izan ere, ez nuke nahi gure Berdintasunerako Zuzendaritza genero indarkeriari bakarrik erantzuten dion bulego bat izatea; badaude beste hainbat arlo eta lan egiteko esparru berdintasuna zentzu zabal batean lortzeko unibertsitatean.

G. Eta nola eginen duzue?

Lehenengo protokoloa adituekin batera egin zen, prozesu parte hartzaile baten bidez. Talde eragile bat sortu genuen, fakultatez fakultate eztabaida taldeak egin ziren ikasle, irakasle eta administrazio zerbitzuko langileekin; eta hori guztia egin eta gero osatu zen protokoloa. Oraindik zehaztu behar dugu oraingo prozesua nola egin, baina nik uste dut hortik bideratzea garrantzitsua dela. Nire ustez, unibertsitatean dagoen mugimendu feministaren parte hartzea behar-beharrezkoa da; haiekin lan egin behar dugu, kontrastatu. Orokorrean, haiekin eta ikasleen artean dauden gainerako eragile guztiekin lan egin behar dugu, ikusteko zer-nolako erantzuna eman ahal diegun egungo eskaerei protokoloaren bidez.

G. Berdintasunerako Zuzendaritzak Leioan du egoitza. Zure irudiko, bertze bi campusetan duzuen presentzia indartu behar da?

Bai, inolako zalantzarik gabe. Eta hori da, hain zuzen, gure beste helburuetako bat. Presentzia handiagoa izan behar dugu, eta, horretarako, baliabide gehiago behar ditugu. Asmoa litzateke campus bakoitzean teknikari bat izatea. Gainera, campus nagusietatik at, ikasle asko Bilbon daude, beste asko Eibarren. Horietara ere iritsi behar dugu.

Horrez gain, gure lana ikusgai egin nahi dugu: egun, Berdintasunerako Zuzendaritza [Leioako] liburutegi nagusian dago, seigarren solairuan. Ez da erraza horraino iristea. Hor ere badugu zer egin: nola egin zerbitzua ikusgai eta irisgarri, eta, aldi berean, nola babestu intimitatea. Tentsio eta kontraesan horiekin ari gara lanean. Eskura gaudela erakutsi nahi dugu.

G. Kargua hartu berritan adierazi zenuen unibertsitatean dauden gizonek ulertu behar dutela indarkeria zer den, eta horren arabera beren jarrerak aldatu. Halere, nabarmendu zenuen formakuntzetan izena ematen duten gizon kopurua askoz ttipiagoa dela emakumeena baino. Zer proposatzen duzue hori aldatzeko?

Buruan daukadan galderetako bat hori da, eta oraindik ez dut erantzun argirik topatu; inguruan zer egiten ari diren ere ikusten ari naiz. Kanpainak egin dira, ikastaroak daude, baina ez dugu lortzen gizonengan emakumeengan bezainbeste eragitea. Ez da unibertsitatean soilik gertatzen, oro har gizartean ere gertatzen da.

Konplexua da, eta, Maggie Bullen gisa eta zuzendari gisa, bidegurutze batean nago: alde batetik, Maggie Bullen gisa, pentsatzen dut gure unibertsitatean sartzen diren guztiak derrigortu beharko genituzkeela formakuntzak egitera, gutxieneko oinarri bat izatera; baina, Berdintasun zuzendari gisa, badut tentsio moduko bat hor, eta zalantza dut ea horrelako zerbait oinarrizko baldintza gisa ezarri behar den ala ez. Baina zergatik ez dugu exijituko hain beharrezkoa den zerbait? Konplexua da, baina zuzendari gisa ikusi beharko dut zer bide dauden horrelako zerbait egiteko.

G. Aipatu duzu inguruan egiten ari direnari ere erreparatzen diozula. Adibide interesgarririk ikusi duzu?

Ni ingelesa naiz, eta ahizpak esan zidan han hezkuntzan dauden pertsona guztiek egin behar dutela etengabeko formakuntza bat genero indarkeriari buruz. Ikusi dut horrelakoak ez direla ideia zoroak, egin daitezkeela.

G. Zer bertze erronka identifikatu dituzu datozen sei urteetarako?

Nik, pertsonalki, horien berri jakin eta entzun nahi dut; gure unibertsitatea nolakoa den jakin nahi dut. Orain arte nire fakultatean egon naiz, eta beste fakultateetara ere joan nahi dut, horietako bakoitzean lan ikaragarria egiten ari baitira. Gure unibertsitatean berdintasunaren alde lan egiten ari direnekin bildu nahi dut, haiei entzun eta zer kezka eta arazo dauden jakin. Horretarako, nire lehenengo urte osoa beharko dut gutxienez.